U kunt zich denk ik wel een voorstelling maken bij het formaat, de kunst is dan ook om bij dit soort opnamen niet al te diep in te ademen, niet dat dit de kwaliteit ten goede komt, echter het voorkomt dat je je onderwerp direct opzuigt.

Dit rupsje heb ik heel liefhebbend Sigourney Weaver genoemd, om vage redenen deed ze me aan Aliens denken.
Deze ongelukkige rups van het Groot koolwitje is namelijk geïnfecteerd door de sluipwesp Apanteles glomeratus.
Een erg naar (om niet te schrijven mooi) gebeuren. De sluipwesp legt haar eitjes in de rups, daar ontwikkelen zich de larven die zich vervolgens uit de rups naar buiten vreten om onder/op/over de rups te verpoppen.
De rups lijkt in dit stadium nog steeds te leven en oogt wat chagrijnig. De foto’s zijn in de avond genomen dus met gebruik van flits helaas.

Wat er aan vooraf ging ziet U hier: Filmpje!

Stel je bent een wat onopvallend motje.
Niemand die je ooit vertelde dat je ‘toch ècht wel mooi bent’.
Dan komt er het moment dat je aandacht krijgt, je bent natuurlijk al zover dat elke vorm van aandacht welkom is dus je geeft je helemaal over.
Pas daarna ontdek je je talent en je rangschikt je kleine kunstwerken naar beste kunnen.

En zodra jij je ‘toch echt wel mooie’ vleugels hebt uitgeslagen komt daar de eerste graffiti-spuwer de bocht om.

Wanneer U denkt, waarom krijgen wij dit niet in groter formaat, nu dit is een uitsnede op 100 procent van de foto.
Meer zit er niet in helaas, ik krijg die eitjes er al amper fatsoenlijk op.
Met het blote oog was het sluipwespje helemaal niet te zien, door de lens zie je iets blauws oplichten (wat later bij thuiskomst vleugeltjes blijken te zijn) daar maak je dan op hoop van zegen met al je onkunde wat opnamen van.