Weet U dat wanneer zo’n gemeentewerker gaat maaien deze met zekerheid bewust het riet en de klaver zodanig over elkaar heen laat vallen dat een willekeurige voorbijganger zich gemakkelijk kan vergissen in de afstand tot de sloot?
Zo lag ik onlangs languit en verwonderde me over allerlei insecten die zich normaal ophouden waar U en ik niet bedoeld zijn te kijken.
Met een soort van eenzijdige vlinderslag moest ik mij naar de kant toewerken over het gladde riet.
Eenmaal uit de sloot gaven mijn droge linker- en kletsnatte rechterhelft geen onaardige impressie van het voor en na. Helaas was er niemand om hiervan een foto te maken want deze had ik U natuurlijk laten zien.
Blij dat ik linksdragend ben want mijn camera had het overleefd.

In de serie ik en mijn grasspriet.
(Zeker de derde foto moet beter kunnen maar helaas vond Nikon nog steeds geen antwoord op MP-E 65mm van Canon.)