U kunt zich denk ik wel een voorstelling maken bij het formaat, de kunst is dan ook om bij dit soort opnamen niet al te diep in te ademen, niet dat dit de kwaliteit ten goede komt, echter het voorkomt dat je je onderwerp direct opzuigt.

Dit rupsje heb ik heel liefhebbend Sigourney Weaver genoemd, om vage redenen deed ze me aan Aliens denken.
Deze ongelukkige rups van het Groot koolwitje is namelijk geïnfecteerd door de sluipwesp Apanteles glomeratus.
Een erg naar (om niet te schrijven mooi) gebeuren. De sluipwesp legt haar eitjes in de rups, daar ontwikkelen zich de larven die zich vervolgens uit de rups naar buiten vreten om onder/op/over de rups te verpoppen.
De rups lijkt in dit stadium nog steeds te leven en oogt wat chagrijnig. De foto’s zijn in de avond genomen dus met gebruik van flits helaas.

Wat er aan vooraf ging ziet U hier: Filmpje!

Stel je bent een wat onopvallend motje.
Niemand die je ooit vertelde dat je ‘toch ècht wel mooi bent’.
Dan komt er het moment dat je aandacht krijgt, je bent natuurlijk al zover dat elke vorm van aandacht welkom is dus je geeft je helemaal over.
Pas daarna ontdek je je talent en je rangschikt je kleine kunstwerken naar beste kunnen.

En zodra jij je ‘toch echt wel mooie’ vleugels hebt uitgeslagen komt daar de eerste graffiti-spuwer de bocht om.

Wanneer U denkt, waarom krijgen wij dit niet in groter formaat, nu dit is een uitsnede op 100 procent van de foto.
Meer zit er niet in helaas, ik krijg die eitjes er al amper fatsoenlijk op.
Met het blote oog was het sluipwespje helemaal niet te zien, door de lens zie je iets blauws oplichten (wat later bij thuiskomst vleugeltjes blijken te zijn) daar maak je dan op hoop van zegen met al je onkunde wat opnamen van.

“There seems to me too much misery in the world. I cannot persuade myself that a beneficent and omnipotent God would have designedly created the Ichneumonidae with the express intention of their feeding within the living bodies of Caterpillars…”
Aldus Darwin.
“Sluipwespjes zijn geil.”
Aldus Frenetiek.

Goed de foto is geen hoogstandje, maar het sluipwespje is dan ook slechts een 3mm groot, vooruit doe wild en maak er nog vier van maar dan houdt het echt wel op.
Iets groter dan deze dus:
http://www.academischejaarprijs.nl/

Sommige Sluipwespjes beïnvloeden het gedrag van de rups of larve die ze infecteren, zo bestaat er een soort die van de rups een bodyguard maakt waar Kevin Costner nog een voorbeeld aan kan nemen.
http://www.plosone.org/

Zoiets ziet er vervolgens zo uit.
http://nl.youtube.com/

Over grof geweld gesproken, ik bedoel maar, dat U niet vreemd moet kijken wanneer U bladluizen stoeptegels ziet leggen met daarop een lieveheersbeestje.
In dit geval (wij gaan tot op de bodem) bleek ook de Bladwesplarve niet meer in staat zich nog te verplaatsen, normaal laten ze zich bij de minste verstoring vallen deze zat echter met zijn drie voorpoten vastgenageld aan het blad, achter de kop is een eitje zichtbaar.

Bent U klaar voor wat nieuw gruwel?

Nu dan, er bestaat een sluipwespje, Dinocampus Coccinellae, die parasiteert op Lieveheersbeestjes, met name het Zevenstippelig lieveheersbeestje hoewel soms ook andere soorten, de Twee- en Tienstippelig lieveheersbeestjes echter niet en zelden bij het veelkleurig Aziatisch lieveheersbeestje (dit alles zodat U specifiek kunt zijn wanneer U Uw wensen voor reïncarnatie moet indienen).
Eén sluipwesp kan tijdens haar leven minimaal honderd eitjes leggen, wanneer ze in de lente ontpopt kan ze tegen het eind van het jaar 10.000 Lieveheersbeestjes geïnfecteerd hebben.

Mannelijke sluipwespjes van deze soort zijn zeldzaam, het vrouwtje heeft ook geen mannetje nodig, ze kunnen zich ongeslachtelijk voortplanten (partogenese).
Ze legt één eitje in het Lieveheersbeestje en deze ontwikkelt zich binnen 5 tot 7 dagen tot larve.
In dit eerste larvenstadium bezit de larve grote kaken die het mogelijk maken eitjes of larven die al aanwezig zijn te verwijderen (soort van Koekoek in eigen nest…).
De cellen van het Lieveheersbeestje veranderen zodat het de larve kan voeden via deze trofische (voedende) cellen.
Het Lieveheersbeestje wordt dus niet van binnen leeggegeten, hoewel dit in het laatste stadium nog wel eens wil gebeuren (ik vermoed persoonlijk dat we dan met een minder slim sluipwespje te maken hebben).

De larve doorloopt vier stadia binnen 18 tot 27 dagen daarna bijt het de zenuwen van de pootjes van het Lieveheersbeestje door en verlaat het lichaam.
Vervolgens maakt het een cocon tussen de pootjes van het Lieveheersbeestje, dat gewoon blijft leven maar niet meer weg kan.
In dat cocon ontwikkelt zich de larve tot volwassen wesp en wordt tijdens dit proces beschermd door het Lieveheersbeestje dat vijanden afschrikt door zijn kleur en het zogenaamde reflexbloeden (gele stof die het Lieveheersbeestje afscheidt en wat sterk ruikt en licht giftig is).
Na zes tot negen dagen is daar een geheel nieuw sluipwespje die binnen een uur de cyclus opnieuw kan opstarten.